marbella club hotel celebrities

Blauw is de kleur van Marbella.

De lucht zo’n 300 dagen per jaar: check! Zeewater: check! De vlaggen uitgereikt voor de properste, veiligste en gezelligste stranden ter wereld: check! De kleur van het huidige politieke bewind: check! De kleur van het zwembad waar ik zodadelijk inspring: check! Maar er is nog een belangrijke portie blauw die onlosmakelijk met Marbella verbonden is… Die van het blauw bloed.

Zoals dat vaak gaat met succesvolle dingen hangt het vaak af van 1 iemand met de nodige maatschappelijke impact om een lawine van belangstelling te veroorzaken. Wanneer het gaat over de geboorte van het mondaine Marbella, kijken we vol bewondering naar het talent voor urbanistische inseminatie van Prins Alfonso von Hohenlohe. In 1946 bezoekt hij zijn neef Ricardo Soriano Sholtz von Hermensdorff, Marqués de Ivanrey. Voor wie zich afvroeg waar de naam van de belangrijkste verkeersader van Marbella vandaan komt, Ricardo Soriano was een zeer flamboyante en rijke edelman uit Salamanca. Een beetje uitgekeken op zijn landgoederen in Madrid, Zarautz en Biarritz was Ricardo (zoals zovelen nu) zwaar gecharmeerd door het schitterende microklimaat van Marbella en enthousiast om zich hier te vestigen. Hij was dan ook eigenlijk de eerste die grote delen landbouwgrond opkocht en ze omvormde om het allereerste toerisme te promoten.

Toen Prins Alfonso in zijn Rolls-Royce Phantom in 1946 Marbella binnentufte, was ook hij direct zwaar onder de indruk en bevestigde de lyrische uitingen van zijn neef Ricardo. Hij kocht dan ook onmiddellijk het landgoed finca Santa Margarita, de embryo voor wat later zijn Marbella Club zou worden.

Toen in 1954 het Marbella Club hotel openging was het vrijwel direct een groot succes onder de internationale jetset, kortom een olijke instuif voor de Goldsmiths, Turn und Taxis, Rothschlilds, Von Bismarcks, glossy filmsterren en ander kleurrijk publiek.

Het succes van dit hotel en de iets budgetvriendelijkere afgeleiden mogen we zeker zien als de officiële start van het Marbella dat we vandaag kennen met de nodige blingbling en dat trendy levensgenieter gevoel.

In de jaren 80 deed de toenmalige Koning van Saudi Arabië, Koning Fahd, er nog een schepje bovenop en liet zijn persoonlijke kopie van The White House bouwen als een keurig vakantie optrekje voor hem, familie en talrijk aanwezige aanhang. De ‘royale’ stroom van oliedollars zorgde voor een extra gouden randje aan het reeds glinsterende beeld van Marbella.

Marbella of hoe de visie van 1 man een hele stad zo ingrijpend kan veranderen. Van een schamele 12000 inwoners in 1960 tot 150000 nu, om nog maar te zwijgen van de pakweg 2 miljoen toeristen die jaarlijks die blauwe lucht komen bewonderen.

Hoe indrukwekkend dat toeristisch succes ook is, we mogen daarnaast niet vergeten dat ‘Marbella’ of tenminste die geografische locatie, al in de Romeinse tijden een stad was van groot aanzien met vakantieverblijven van rijke romeinen (zoals de opgegraven villa die men kan bezoeken bij Rio Verde) en een belangrijke productie van ‘garum’ een soort soja-achtige vissaus gemaakt van in de zon gefermenteerde ingewanden van ansjovis. U haalt misschien de neus op maar voor de gastronomische en kapitaalkrachtige Romeinen, een lekkernij duurder dan vloeibaar goud. Zal vast wel gesmaakt hebben bij de zondagse lunch in hun Littus Nikkiensis.

En nu hoog tijd om in mijn zwembad te plonsen. Blauw.

Don`t copy text!